Tytuł: Alone in The Dark Rok produkcji: 2005 Reżyseria: Uwe Boll Występują: Christian Slater, Tara Reid Muzyka: g...na Klasa: B Ocena:

Ten film to g...no! Tak strasznie g...ne g...no, że aż dziw bierze, że komuś przez dupę to przeszło! A co najgorsze przez pół filmu widz jeszcze ma nadzieję że to nie g...no. Po tym nieco g...nym wstępie, wypada zacząć od początku i skrytykować film nieco bardziej rzeczowo niż krzycząc że jest g..nem. Mimo że jest g..nem!

Tytuł:  Atak pomidorów zabójców Tytuł oryginalny: Attack of the killer tomatoes Rok produkcji: 1978 Reżyseria: John DeBello Występują: pomidory Muzyka: Paul Sundfor Klasa: B Ocena:

"We have to convince the little housewife out there that a tomato which ate the family pet is NOT dangerous"

Ciężko mi tu być obiektywnym. Pierwsza część serii o Ataku to było moje pierwsze zetknięcie z serową klasyką i trafiłem na tyle dobrze, że ten film wciąż znajduje się w moim TOP 5. Wciąż czasami lubię sobie do niego wrócić, bo to chyba podręcznikowy przykład filmu klasy B.

Tytuł: Bestia Tytuł oryginalny: Belly Of The Beast Rok: 2003 Kraj: Hong Kong Reżyseria: Siu-Tung Chin Aktorzy: Steven Seagal, Byron Mann Muzyka: Mark Sayer-Wade Klasa: B Ocena:

Bywają filmy zagadkowe, które trzymają nas w niepewności przez 40, 50, a nawet i 60 minut. Za cholerę nie wiemy czego się spodziewać. Czy warto oglądać dalej, bo może zaraz coś drgnie? Czy jednak przerwać, bo spać się coraz bardziej zachciewa? „Bestia” należy do grupy filmów, w których wszystko wiadomo od początku. W tym przypadku jest to jednak bardzo duży atut. Bo już po 3 minutach każdy fan złych filmów doskonale zdaje sobie sprawę, że każdy, kto stanie na drodze Seagalowi zginie śmiercią tragiczną. Mało tego, nie przeżyje pewnie nikt prócz samego Seagala, bo do osiągnięcia tak istotnego celu idzie się po trupach, a trup to trup. Swój czy nie swój.

Tytuł: BloodRayne Rok produkcji: 2005 Reżyseria: Uwe Boll Występują: Kristanna Loken , Michael Madsen , Meat Loaf , Ben Kingsley i inni debile Muzyka: podniosła i patetyczna Klasa: B Ocena:

 Zacznę nietypowo bo od razu od podsumowania: Uwe nic się nie nauczył, ten film jest jota w jotę tak samo spieprzony jak Alone in the Dark, tylko zamiast skanowania i amunicji z fotonicznym akceleratorem cząstek dostajemy miecze, ostrza i chiński proch . W ostatnich kilku dniach to było moje drugie podejście do twórczości Bolla i... niestety drugie (po wspomnianym Alone’ie) nieudane. Styl Bolla jest trudny (nie zaprzeczam trzeba się wybitnie skupić) szybkie młócki, dziurawy niedopowiedziany scenariusz...i ogromny chaos panujący na ekranie ; zapewne to nie pomaga w odbiorze i zrozumieniu jego geniuszu. Tak, tak Uwe Boll to geniusz bo potrafi z czegoś (dobra obsada, dobre CGI i duży budżet) zrobić NIC... to też sztuka.

Tytuł oryginalny: BloodRayne II : Deliverance Rok Produkcji: 2007 Reżyseria: Uwe Boll Występują: Zack Ward, Natassia Malthe i kilku aktorów których zapewne jeszcze ujrzymy w przyszłych dziełach Mistrza Muzyka: prawdopodobnie odrzuty z „In the Name of King : Dungeon Siege” Klasa: B (skierowane wprost do obiegu DVD) Ocena:

 Hmm dosyć długo zastanawiałem się jak ubrać ten tekst. Jak w miarę sensownie opisać fabułę i zachęcić do oglądania. Powiem może tak, styl Bolla jest prosty i przewidywalny jak instrukcja obsługi młotka. Trzymać za trzonek i uderzać, zastępuje tutaj - główny bohater kontra zły bohater (czemu piszę „zły bohater”, o tym później). Druga część przygód dhampirzycy Rayne, nie jest przykładem ani dobrej adaptacji gry komputerowej ani też przykładem dobrego filmu. Pan Boll konsekwentnie odszedł od elektronicznego pierwowzoru i zaserwował Nam opowiastkę w sosie westernowo-horrorowym. Najdobitniejszym przykładem takiej kinematografii jest trzecia część „From Dusk Till Dawn”. Zastanawiam się, w której część krwawa Rayne trafi wreszcie do swojej bajki, a więc do czasów II Wojny Światowej i walki z przebrzydłymi nazistowskimi rondlami ? Mam nadzieję, że już w trzeciej części, którą ujrzymy w przyszłym roku (pewnie Was to nie cieszy; mnie bardzo).

Tytuł: „Bunkier SS” Tytuł oryginalny: „Bunker” Rok produkcji: 2001 Reżyseria: Rob Green Występują: Nicholas Hamnett,Charley Boorman, Jack Davenport Muzyka: trzymająca w napięciu Klasa: miedzy B a C Ocena:

Proszę zwrócić szczególną uwagę na kolejny popis naszych cudownych poliglotów, zatrudnionych przy tłumaczeniu filmów. Tytuł oryginalny: „Bunker”. Tytuł polski: „Bunkier SS”. Każdy zapewne zapyta: „Skąd oni to SS wytrzasnęli, do cholery!?” Na to pytanie chyba nigdy nie uzyskamy odpowiedzi. Należy postawić inne pytanie – po co to SS? I tu wreszcie mamy pole do dywagacji. Myślę że dodanie skrótu SS miało dodać filmowi pikanterii i przysporzyć dużo publiki wśród skinów różnej maści. Spec od marketingu niestety nie wiedział, że w Polsce mamy mało skinów, a ci którzy się ostali, pochodzą głównie z miejscowości gdzie kin nie było, nie ma i nie będzie... Na co wiec liczył tłumacz, tudzież spec od marketingu? Może na negatywne skojarzenia związane ze skrótem SS? Jak wiemy były to jednostki złożone z idiotów i fanatyków czystych rasowo. III Rzesza głównie chłopakom z SS zawdzięcza przegraną wojnę. Od kiedy oficerowie SS objęli dowództwo nad frontem wschodnim, nie odnotowano żadnego poważniejszego zwycięstwa. Tak wiec, pomimo ze zawdzięczamy im szybsze zakończenie wojny, SS jest generalnie niepopularne i przywołuje złe skojarzenia. Najwyraźniej dodanie SS do tytułu miało podniecić ludzką ciekawość i osnuć film fałszywą otoczką. Tak naprawdę w filmie nie mówi się zbyt dużo o SS. Nazwa pada może raz czy dwa, ale wyłącznie mimochodem. Nawet żaden z bohaterów nie znalazł zatrudnienia w tych doborowych oddziałach. Wszyscy są z Wehrmachtu.

Tytuł: Cannibal Holocaust Tytuł oryginalny: Holokaust Kanibali Rok Produkcji: 1980 Reżyseria: Ruggero Deodato Występują: a kogo to obchodzi?? Muzyka: Riz Ortolan Klasa: C/D Ocena:

Niewątpliwie, bezapelacyjnie jest to film z gatunku horror- gore! Podobno we Włoszech (TAK, to jest spaghetti – horror) należy on do klasyków gatunku, o czym może chociażby świadczyć nazwisko reżysera – Ruggero Deodato. Pikanterii dodaje fakt, ze, jak wyczytałem, sceny mordowania zwierząt są autentyczne!!!!

Tytuł:  Atak Mega Karaczanów Tytuł oryginalny: Caved In Rok produkcji: 2006 Reżyseria: Richard Pepin Występują: David Palffy, Colm Meaney, Angela Featherstone i inni Muzyka: Aldo Shllaku Klasa: C Gwiazdki:

W ostatnim czasie po udanym seansie z "Cloverfield" poczułem głód "monster movies". Nie jestem co prawda, jakimś psycho fanem wielkich i przerażających gadzin, ale jak to się mówi raz na ruski rok trzeba jakiegoś borostwora zobaczyć. Nie poszedłem jednak na łatwiznę i nie wypożyczyłem "Godzilli" ani "King Konga" - poszukałem głębiej, w odmentach rynsztokowego amerykańskiego kina telewizyjnego.

Tytuł: Children Shouldn’t Play With Dead Things Rok: 1972 Reżyseria: Bob Clark Występują: Alan Ormsby, Valerie Mamches, Jeff Gillen Muzyka: Carl Zittrer Klasa: D Ocena:

 Mizeria. Kiepściutki film, a po tytule zapowiadał się znakomicie. Narobiłem sobie apetytu, cały wieczór ustawiłem pod seans i kompletna klapa. Tytuł to w zasadzie jedyny atut tego filmu, o którym naprawdę niewiele w ogóle da się powiedzieć. Mimo wszystko spróbujmy.

Tytuł oryginalny: Club Satan: The Witches Sabbath Rok produkcji:2007 Kraj:USA Reżyseria:Shane Bugbee Obsada:Paris Gables, Casandra Cruz, Dakota, Matt Zane Muzyka: Dark Funeral, Electric Wizard i Crypt 33 Kategoria: Satanistyczny porno-dramat Ocena:

Film nie dla osób głęboko wierzących. Po pierwszym seansie odczucia z obejrzenia są mocno mieszane. Z jednej strony fajnie, bo to coś nowego (na prawdę śmiałe sceny jeśli chodzi o profanację symboli religijnych) z drugiej przygnębiające wrażenie jakie po tym wszystkim pozostaje.

Tytuł: Commando Reżyseria: Mark L. Lester Występuje: Arnold Muzyka: Jay Gruska Rok produkcji: 1985 Klasa: C Ocena:

W nawiązaniu to postmodernistycznych prądów, które pojawiły się ostatnio w recenzjach publikowanych na naszej witrynie chciałbym i ja uczynić pewien eksperyment. Może nie będzie to tak odważne jak pisane recenzji w pierwszej osobie i przerywanie jaj anonsami seksualnymi, postaram się jednak nie zawieźć. Opiszę pomalutku fabułę filmu Commando, nie skupiając się na stosach bebechów, połamanych karkach, wyprutych flakach i dziurach po kulach którymi Arnie obdziela swoich wrogów. Podam po prostu lakoniczną informację dotyczącą postępów Arnolda w jego dziele zagłady, tj. liczbę trupów posłanych przez niego do piachu.

Tytuł oryginalny: Confessions of a Pit Fighter Tytuł: Walki Uliczne Rok: 2005 Kraj: USA Reżyseria: Art Camacho Występują: Flavor Flav, Quinton 'Rampage' Jackson, James Russo, Giselle D'Cole Muzyka: ? Klasa: E Ocena:

Ten film to straszna lipa.
Powyższe zdanie powinno już wystarczyć. Ja jednak wykorzystam wolną chwilę i napiszę coś więcej.
No ta... Tyle, że co by wam tu napisać, skoro niewiele się da? Może tak - jest kilku chłopaków z miasta (LA, California). Mają swoje wejścia gdzie trzeba, mają też duże mięśnie i szybkie samochody. W ich otoczeniu są niezłe dupejry. Chłopaki potrafią się bić, a że można na tym zarobić, interesują się nimi ludzie z miasta.

Tytuł: „Kołyska Strachu” Tytuł oryginalny: „Cradle of Fear” Rok produkcji: 2001 Reżyseria: Alex Chandon Występują: Dani Filth, Emily Bouffante, Emma Rice Muzyka: Maggie Bazin Klasa: C/D Ocena:

Jeżeli komukolwiek tytuł „Cradle of fear” kojarzy się z blackmetalowym zespołem Cradle of Filth, informuje ze jest to słuszne skojarzenie. Faktycznie ten nędzniutki i ubogi w przekaz zespól maczał palce w filmie. Kurduplowaty wokalista wyżej wymienionego zespołu gra jedną z głównych ról (mrocznego demona zemsty przyzywanego przez seryjnego mordercę odsiadującego dożywocie za liczne morderstwa, gwałty i kanibalizm – słabo?).

Tytuł oryginalny: Cyber Vengeance Tytuł: Więzienie umysłów Rok produkcji: 1995 Występują: Matthias Hues, Robert Davi, Greg Smith Reżyseria: J. Christian Ingvordsen Muzyka: Gary Topper Klasa: D Ocena:

 Rzadko kiedy w życiu tak bywa że człowiek spodziewa się niewiele a dostaje dużo.  Czegóż mogłem się spodziewać trzymając w rekach płytę DVD z filmem „Cyber Vengeance”? Okładka tandetna jak z taniego gejowskiego porolna, a na niej  naskrobane wybitne hasło promocyjne: „Najbardziej mordercza rozgrywka w cyber – przestrzeni!”. Następną „zachętą” jest kolejny popis naszych rodzimych tłumaczy: Cyber Vengeance - Więzienie Umysłów. Jedynym pozytywem wydaje się być występujący w filmie Matthias Hues- gwiazdor tanich filmów akcji. Mimo tego małego (210 cm wzrostu i pewnie ze 120 kilko wagi) sympatycznego akcentu jakim jest Matthias, wkładam płytę do odtwarzacza bez przekonania i nawet z nielichym obrzydzeniem i skrywanym żalem że dałem za ten film prawie 6 zeta (dokładnie 5,99) Załączam „plej” i cóż się dzieje? Od 1 do 92 minuty siedzę jak oczarowany starając się nie mrugać oczami aby nie uronić ani sekundy filmu. Magia! Czysta Magia! Owszem, film jest tani, paskudnie zagrany, efekty są straszne, a walki żałosne ale wszystko to razem tworzy jakąś cudowną, magiczną właśnie mieszankę.

Tytuł oryginalny: Cyberzone Tytuł: Cyber-strefa Rok: 1995 Kraj: USA Reżyseria: Fred Olen Ray Występują: Marc Singer, Matthias Hues, Rochelle Swanson Muzyka: Jeffrey Walton Ocena:

Cóż za efekty specjalne! Cóż za aktorstwo! Cóż za fabuła! Cóż za rozmazany na alejce w parku przez nieuważnego spacerowicza psi klocek! Zachodząc do Media Marktu i buszując po koszyku z napisem „DVD do 9,99 zł” nie przypuszczałem, że do łap przyklei mi się aż taki syf. Obejrzałem za jednym zamachem, ale tylko dlatego, że nie mogłem wyjść z podziwu dla twórców tego wiekopomnego dzieła. Ja tam bym się pod nim nie podpisał swoim nazwiskiem, imieniem, a nawet inicjałami. No ale mniejsza o to.

Tytuł oryginalny: On Deadly Ground Tytuł: Na Zabójczej Ziemi Kraj: USA Rok: 1994 Reżyseria: Steven Seagal Występują: Steven Seagal, Michael Caine Muzyka: Basil Poledouris Klasa: B Ocena:

To nie będzie długa recenzja. Ten film na długą po prostu nie zasługuje, a tym bardziej nie zasługuje na nią Czytelnik. Po co człowieka męczyć rozdętym opisem monstrualnej przeciętności. Seagal pierwszy raz w swojej zajebistej karierze wziął się za reżyserię. Przy okazji zagrał też główną rolę, co może oznaczać tylko jedno – słabiznę. Trochę mi wstyd, że widziałem ten film tyle razy (bo chyba z 10).

Tytuł: Death Race 2000 Rok Produkcji: 1975 Reżyseria: Paul Bartel Występują: David Carradine, Sylvester Stallone, Roberta Collins, Mary Wronov Muzyka: Paul Chihara Klasa: wyżyny klasy B Ocena:

Pewnie każdy z Was ma kilka(naście) swoich ulubionych złych filmów - osobisty absolutny top gówna, flaków i cycków. Ja się zbytnio nie różnię. Mam także swoją serową trójcę i postaram się do niej Was przekonać. Pierwszym filmem, który przedstawiłem był amerykańsko-włoski "StarCrash" - film tyleż zły, co genialny i wprost smerfastycznie zrealizowany. Następny w kolejce jest "Death Race 2000" zupełnie inny, a tak łudząco podobny. Oba te DZIEŁA łączy wiele wspólnych cech : znani aktorzy, znana i ceniona ekipa filmowa, spory budżet i cała reszta (na czele ze scenariuszem i efektami specjalnymi) podobnie rubasznie zesrana. Jest źle, więc czemu jest tak dobrze i przyjemnie - tego nie wiem, wiem natomiast że każdy szanujący się fan B-Movies powinien "Death Race'a 2000" obejrzeć.

Tytuł: O miłości i o śmierci Tytuł: oryginalny: Cemetery Man a.k.a. Dellamorte Dellamore Rok produkcji: 1994 Reżyseria: Michele Soavi Występują: Rupert Everett, Francois Hadji-Lazaro, Anna Falchi Muzyka: Riccardo Biseo Klasa:  B Ocena :

"Słyszę, wciąż słyszę to po mchu stąpanie [...]
Śmierć znaczy -życie, dalsze jego trwanie
A nie kres smutny, dni naszych przerwanie [...]
Na tamtym krześle jakaś postać siedzi
I znów są razem ci co się kochali -
Tajemną siłą złączeni zostali."

Elizabeth Stuart Philips "Song of the Silent World"(1885)

Tytuł oryginalny: Delta Force Rok produkcji: 1986 Reżyseria: Menahem Golan Występują: Chuck Norris, Lee Marvin, Steve James Muzyka: Alan Silvestri Klasa: B/ C Ocena:

Idziemy do wypożyczalni, kierujemy się do półek z filmami sensacyjnymi i nagle naszym oczom ukazuje się okładka z podobiznami Lee Marvina i Chucka Norrisa. Po dokładnym przyjrzeniu się napisom z tyłu (credits) można dostrzec jeszcze jedno „wielkie” nazwisko; Steve James... Czy ktoś ma jeszcze wątpliwości? Ja nie... bez wahania sięgam po ostatnie drobne, przeznaczone na piwo i płacę za kasetę. Nawet najpodlejszy samogon nie da mi tyle zabawy co ten film. Już same nazwiska wykonawców zachęcają. W końcu o Norrisie ktoś kiedyś napisał, że więcej talentu od niego mają nawet dekoracje. Lee Marvin to nie tylko dzielny i pomysłowy major z „Parszywej dwunastki” ale też wiecznie pijany rewolwerowiec z całej masy westernów (w tym oscarowa rola w „Kasi Ballou”). No a James? To przecież niezapomniany Curtis Jackson z „Amerykańskiego nindży”, postać dla wielu o wiele ważniejsza niż grany przez Dudikoffa Joe Armstrong. Niee... to naprawdę nie wróży nic dobrego.

Tytuł oryginalny: Diamond Dogs Tytuł: Diamentowe Psy Rok: 2007 Kraj: USA/Chiny Reżyseria: Dolph Aktorzy: Dolph Muzyka: nie Dolph Klasa: B Ocena:

Z góry chciałbym uprzedzić, że lubię filmy z Dolphem Lundgrenem. Lubię też filmy amerykańskie, których akcja dzieje się w Hong Kongu, Szanghaju lub innym Tokio. Połączenie tych dwóch rzeczy muszę więc lubić po dwakroć, a takim połączeniem miało być „Diamond Dogs”. I faktycznie nie zawiodłem się. Wprawdzie druga połowa filmu jest w zupełnie innej konwencji, niemniej jednak i tak ogląda się ją bardzo dobrze.

Tytuł: Dracula 3000: Infinite Darkness Tytuł oryginalny: Drakula 3000 Rok Produkcji: 2004 Reżyseria: Darrell Roodt Występują: Casper Van Dien, Erika Eleniak, Coolio, Alexandra Kamp-Groeneveld , Langley Kirkwood, i inni Muzyka: przecięytna Klasa: B Ocena:

UWAGA UWAGA!

Jest to pierwsza recenzja w historii Złych Filmów pisana na gorąco. Na gorąco, czyli podczas pierwszego oglądania filmu (rewelacja, nieprawdaż?). Żeby za bardzo nie zgubić wątku, będę oglądał po 15 minut tego tworu, który ktoś zapewne przez przypadek nazwał filmem. Aha... informacja dla tych, którzy chcieliby poznać tajemnicę, skąd wiedziałem, że film będzie zaliczał się do kategorii moich ulubionych (ZŁYCH). Otóż nie wykorzystałem tutaj mojej wrodzonej kobiecej intuicji, ani także tajemnych mocy rycerzy dżedaj. Nie skorzystałem także z porad Szerloka Cholmsa ani Herkulesa Płaro. Otóż na właściwy trop naprowadził mnie tytuł
(tam tararaaaam!)

Tytuł:  „Martwe zło 2” Tytuł oryginalny: „The Evil Dead 2” Rok Produkcji: 1987 Reżyseria: Sam Raimi Występują: Bruce Campbell Muzyka: Joseph LoDuca Klasa: B Ocena:

„Martwe zło 2” jest remake’iem pierwszej części (pierwszy raz spotkałem się z taką sytuacją, ale co ja tam wiem). Najwyraźniej robienie na nowo filmu, który poza kilkoma scenami, był totalnym dnem jest kopalnią złota...

Tytuł: 42nd Street Forever, Volume 3: Exploitation Explosion Tytuł oryginalny: 42nd Street Forever, Volume 3: Exploitation Explosion Rok Produkcji: 2008 Reżyseria:  różni reżyserowie Występują: różni aktorzy Muzyka: różni wykonawcy Klasa: różne klasy Ocena:

 Patrząc pewnie na wstępniak, zadajecie sobie pytanie co do chuja wafla? Już wyjaśniam. „Grindhouse” projekt Panów Rodrigueza i Tarantino, wskrzesił machinę zwaną kinem exploitation. Machinę, która przez niemal 20 lat pozostawała w uśpieniu, teraz w XXI wieku atakuje ze zdwojoną siłą. Dla nas wyznawców złego filmu nastały więc tłuste lata. Tylko w tym roku czekają na nas premiery : Machette, Bitch Slap, Death Race 3000, Friday the 13th part 1 remake, Iron Sky, Tyrannosaurus Rex, Hell Ride – a to tylko największe hity. Właśnie na fali tej popularności powstały trzy dokumenty (ciężko znaleźć bardziej trafną niszę filmową) pod wspólną nazwą “42nd Street Forever”. Tak z grzeczności do Pani Analmonster zacznę od dupy stony czyli od Volume:3. Największą zaletą omawianego filmu (?) są jego walory edukacyjne, dostajemy tak jakby złofilmową-wikipedię hehehe… i gotową listę zajebistych złych filmów.Tak więc prawie dwu godzinną ucztę pora zacząć.

Tytuł: Szalony lot Tytuł oryginalny: Flight of fury Reżyser: Michael Keusch Występują: Steven Seagal, wataha Rumunów, Serbów czy innych Bułgarów. Muzyka: Zupełnie nieistotne Klasa: B Ocena:

 Naprawdę jest niewielu ludzi takich jak ja. Czuje się kimś wyjątkowym. Obejrzeć cały „Szalony lot” za jednym podejściem…nie znam i pewnie szybko nie poznam drugiej osoby, która dałaby radę znieść tę męczarnię. Ten film to po prostu załatwienie swoich potrzeb fizjologicznych na głowę widza. Nasranie mu na oczy i do uszu. A że Seagal jest monstrualnie gruby i dużo je, toteż kału wydala coraz więcej.

Tytuł: Cudzoziemiec Tytuł oryginalny: Foreigner, The Rok Produkcji: 2001 Reżyseria: Michael Oblowitz Występują: Steven Seagal, Harry van Gorkum, Przemyslaw Saleta! Muzyka: David and Eric Wurst Klasa: miedzy B a C Ocena:

Nie lada żenada. Seagal jest już za stary i za gruby żeby występować w scenach walki. W związku z tym operator pokazuje jego twarz i korpus oraz szybkie ruchy rąk – później szybkie przejście – i już widzimy przeciwnika Seagala rażonego niczym gromem. To smutne, ale mój ulubiony aktor już nie nadaje się do filmów akcji.
Film dzieje się w Polsce (chwilami). Do produkcji została zatrudniona polska ekipa. I wcale nie ma się z czego cieszyć – podejrzewam, że Polska jest ostatnim krajem na świecie w którym ktoś jeszcze chce oglądać Seagala.

Tytuł: Freddy Got Fingered Tytuł oryginalny: Luźny Gość Rok Produkcji: 2001 Reżyseria: Tom Green Występują: Tom Green, Rip Torn, Marisa Coughlan, Julie Hagerty, Eddie Kaye Thomas Muzyka: Moby(!), Mike Simson Klasa: A (gdyby nie przepisy BHP), wiec B! Ocena:

Ktokolwiek zetknął się z osobą Toma Greena np. w jego programie na MTV, ten wie czego moze spodziewać się po obejrzeniu "Freddy got fingered". Jest to bardzo, ale to BARDZO niesmaczna komedia z typowymi dla Greena gagami. Innymi słowy momenty, w których tarzasz się po podłodze ze śmiechu przeplatają się z tymi, w których jesteś bliski rzuceniu soczystego pawia na swój perski dywan.

Tytuł: Piątek 13stego cz. 10: Jason X Tytuł oryginalny: Friday the 13th part 10: Jason X Rok Produkcji: 2001 Reżyseria: James Isaac Występują: Lexa Doig, Melyssa Ade, Kane Hodder Muzyka: Harry Manfredini (mistrz powrócił!) Klasa: B Ocena:

Uffff! Jakimś cudem udało mi się dobrnąć do końca. Nie wiem sam, czy większym wysiłkiem było oglądanie tego gówna, czy pisanie o nim. Zanim przystąpię do recenzowania dziesiątej części naszego ulubionego serialu, postaram się przybliżyć Państwu, losy naszego radosnego bohatera Jasona, filmowane na przestrzeni 21 lat. Domyślam się że wnikliwa lektura wszystkich poprzednich recenzji „Piątków” nikomu nie przybliży burzliwych losów Jasona. Raczej tylko namiesza Wam w głowach i zniechęci do oglądania większości odcinków. Taki był zresztą cel tych recenzji. Jednakże, burdel po sobie trzeba posprzątać, jak się nasrało trzeba spuścić wodę. Zanim więc przystąpię do opisywania przygód Jasona w części 10 serialu, postaram się w miarę składnie opisać jego zawiłą historię przedstawioną w poprzednich częściach. Zaczynajmy zatem!

Tytuł: Piątek 13stego cz. 3 Tytuł oryginalny: Friday the 13th part 3 Rok Produkcji: 1982 Reżyseria: Steve Miner Występują: Dana Kimmell; Paul Kratka, Richard Brooker  Muzyka: Harry Manfredini Klasa: C Ocena:

Straciłem już 90 minut na obejrzenie tego filmu więc nie mam zamiaru poświecić więcej niż 10 minut na napisanie recenzji. Cóż odkrywczego mamy w części trzeciej mojego ulubionego serialu? Tak, tak same nowości. Pierwsze 5 minut filmu to przypomnienie co zdarzyło się w części drugiej. A potem już tradycyjnie, grupa zidiociałej amerykańskiej młodzieży wybiera się na wycieczkę do domku na wsi, w pobliżu Crystal Lake. Przez ponad 40 minut musimy wysłuchiwać ich smutnego pierdolenia, kiedy nagle zaczynają umierać. Pojawia się Jason (sz sz sz sz ha ha ha ha)  który (o dziwo!) nie zginął  w części drugiej. Młodzież oczywiście rozdziela się na coraz mniejsze grupki, żeby ułatwić Jasonowi mordowanie.  Zabija prawie wszystkich, a na końcu jedna laska załatwia go wbijając mu siekierę w łeb. Nie martwcie się, Jason na pewno będzie  żył w części czwartej i założę się, że nawet nie będzie odczuwał przykrego, migrenowego bólu głowy.

Tytuł: Piątek 13stego cz. 4 – Ostatni rozdział Tytuł oryginalny: Friday the 13th part 4: The Final Chapter Rok Produkcji: 1984 Reżyseria: Joseph Zito Występują: Kimberly Beck; Peter Barton;   Muzyka: Harry Manfredini Klasa: C Ocena:

Cóż odkrywczego mamy w części czwartej mojego ulubionego serialu? Tak, tak same nowości. Nowy reżyser oraz nowy tytuł szumnie zapowiadający zakończenie serii. A dalej już stara bieda. Pierwsze 5 minut filmu to przypomnienie co zdarzyło się w części pierwszej, drugiej i trzeciej. Potem dostajemy krótką historię o zmartwychwstaniu Jasona. A potem? Domyślacie się pewnie: grupa zidiociałej amerykańskiej młodzieży wybiera się na wycieczkę do domku na wsi, w pobliżu Crystal Lake. Przez ponad 40 minut musimy wysłuchiwać ich smutnego pierdolenia, kiedy nagle zaczynają umierać. Pojawia się Jason (sz sz sz sz ha ha ha ha ) i robi z gówniarzami porządek. Młodzież oczywiście rozdziela się na coraz mniejsze grupki, żeby ułatwić Jasonowi mordowanie.  Zabija prawie wszystkich, oczywiście na końcu zostaje jedna laska która przez dłuższy czas stawia opór szpetnemu mordercy. Na końcu laska razem ze swoim młodszym braciszkiem rozprawiają się z paskudnikiem tnąc go maczetą na cienkie plasterki. Ja pierdolę. Jak można zrobić czwartą część filmu, która od trzech poprzednich rożni się tylko detalami?

Tytuł: Piątek 13stego cz. 7: Nowa krew Tytuł oryginalny: Friday the 13th part 7: The New Blood Rok Produkcji: 1988 Reżyseria: John Carl Buechler Występują: Lar Park-Lincoln; Kevin Spirtas; Kane Hodder Muzyka: Harry Manfredini Klasa: C Ocena:

Pamiętacie co wydarzyło się w części szóstej naszego ulubionego serialu? Nie? Nic nie szkodzi – pierwsze minuty części siódmej to tradycyjne, serialowe „w poprzednim odcinku”. Reżyser nie omieszka nam przypomnieć co stało się w części poprzedniej. Tak, tak Jason leży na dnie jeziora i czeka. Czeka na przyjazd grupy zidiociałej amerykańskiej młodzieży. Zapewne domyślił się,  że jedna z idiotek będzie  miała zdolności paranormalne i uwolni go z jeziora za pomocą telekinezy. Pięknie, pięknie. Tak więc Jason wychodzi z topieli  (sz sz sz sz ha ha ha ha) robi z gówniarzami porządek. Młodzież oczywiście rozdziela się na coraz mniejsze grupki, żeby ułatwić Jasonowi mordowanie. Zabija prawie wszystkich, na końcu zostaje jedna laska i pokonuje oprawcę, oczywiście z pomocą telekinezy. Nie no, ja to pieprzę, ja to pierdolę! Nie pisze więcej! To woła o pomstę do nieba!

Tytuł: Piątek 13stego cz. 8: Jason zdobywa Manhattan  Tytuł oryginalny: Friday the 13th part 8: Jason Takes Manhattan Rok Produkcji: 1989 Reżyseria:  Rob Hedden Występują: Scot Revees; Jansen Dagget;  Kane Hodder Muzyka: Fred Mollin Klasa: C Ocena:

Doomed! You are all doooomed! Pamiętacie Ralpha szalonego cyklistę występującego w pierwszych dwóch częściach? Sześć kolejnych części tego gówna musiałem obejrzeć żeby się doczekać jego powrotu. Nie jest to dokładnie ten sam Ralph, gdyż jak wszyscy pamiętamy zginął on z ręki Jasona w części drugiej. W części ósmej ma on jednak godnego nadstępce. W rolę dziada – przerażacza wcielił się portowy cieć z mopem. Najwyraźniej oglądał poprzednie siedem części naszego ulubionego serialu gdyż już na samym początku filmu zapowiada naszym bohaterom że są zgubieni. Będzie zatem co najmniej jedna czerwona gwiazdka za powrót dziada przerażacza, zobaczymy co stanie się dalej.

Tytuł: Piątek 13stego cz. 9: Jason idzie do piekła Tytuł oryginalny: Friday the 13th part 8: Jason Goes to Hell: The Final Friday Rok Produkcji: 1993 Reżyseria:  Adam Marcus Występują: John D. Lamay; Kari Kegan;  Kane Hodder; Steven Williams Muzyka: Harry Manfredini Klasa: C Ocena:

Łał! Obejrzałem już około 720 minut tego gówna i pierwszy raz twórcom serii udało się wymyślić coś zaskakującego. Wiadomo - ludzie uczą się na błędach, niektórzy zaś, potrzebują tych błędów sporo, aby wyciągnąć odpowiednie wnioski. Twórcy kolejnych "Piątków" potrzebowali spłodzić aż osiem nudnych, dłużyznowych i gównianych filmów, aby przekonać się że warto dokonać jakichś poważnych zmian w fabule.

Tytuł: „Od zmierzchu do świtu 3: Córka Kata” Tytuł oryginalny: From dusk till dawn 3: Hangman’s Daughter Rok produkcji: 2000 Reżyseria: P.J. Pesce Występują: Marco Leonardi, Michael Parks, Temuera Morrison Muzyka: westernowa Klasa: B (kosztował 10 milionów dolarów, ale filmów klasy „A” u nas nie ma i nie będzie!) Ocena:

Pamiętacie jeszcze „Od zmierzchu do świtu”? To taki film z 1996 roku, grali w nim Quentin Tarantino, George Clooney i Harvey Keithel. Reżyserował Robert Rodriguez. Taaak, widząc takie nazwiska nikt chyba nie liczy, że recenzja filmu trafi na stronę Złe Filmy. I pewnie nie trafi, chociaż niczego nie obiecuję. Za to trzecia część „Od zmierzchu do świtu” zasługuje na to w pełni. Co więcej – film jest tak słaby, że średnio chce mi się pisać recenzję. Ale poświęcę się ze względu na jeden jedyny rodzynek występujący w tym marnym dziele.

Tytuł: Galaxy of Terror Rok produkcji: 1981 Reżyseria: Bruce D. Clark Występują: Robert Englund, Sid Haig, Zalman King Muzyka: Pi i Sigma na kwasie Klasa: B Ocena:

Ja tam się w kosmos nie wybieram!!! po tym co widziałem i słyszałem wole siedzieć spokojnie na planecie zwanej Ziemia. "Galaxy of Terror" to klasyczny przykład mrocznego sci-fi, jakże popularnego w latach 70tych i 80tych. Niestety w tamtych czasach konkurencja była zabójcza (np."Alien"), jednakże istniała wtedy koniunktura na kino "przyszłości" - porównał bym to do dzisiejszego boomu na czarnuchów w MTV/Hollywood/Rządzie USA. Niesamowite potwory, statki kosmiczne z piłeczek pingpongowych, brzdękające lasery czy wielkie ekrany wyświetlające "status czegośtam" - były tym co każdy chciał oglądać.

Tytuł: Złoty wampir z Absam 2 Tytuł oryginalny: Der goldene Nazivampir von Absam 2 Rok Produkcji: 2007 Reżyseria: Lasse Nolte Występują: Daniel Krauss, Götz Burger, Hendrik Martz, Walter Stapper Muzyka: Tuomas Kantelinen, Knorkator Klasa: duże B Ocena:

Niemiecki zły film ma swój urok, co dobitnie pokazuje Staplerfahrer Klaus. Radość niepomierna mnie zatem ogarnęła, gdy znudzeni terkotem projektorów, wpadliśmy na pomysł urządzenia sobie nieoficjalnego, przedpremierowego pokazu superprodukcji krótkometrażowej o złotym wampirze z Absam. Mieli być naziści, wampiry i bohater. A teraz krótko o tym, co otrzymaliśmy.

Tytuł oryginalny: Gore Gore Girls, The Tytuł: Krwawa Orgia Rok: 1972 Reżyser: Herschell Gordon Lewis Aktorzy: Frank Kress, Amy Farrell, Hedda Lubin Muzyka: Świetna - jak ze starych kreskówek z psem Pluto i Myszką Miki! + rock’n’roll Klasa: C Ocena:

Ubaw po pachy. Naprawdę kawał złej roboty wykonali twórcy tego filmu. Niemal w każdej scenie jest coś godnego uwagi. I nie mówię tu tylko o całkiem niezłych elementach kobieco-choreograficzno-garderobianych. Mnóstwo krwi i okrucieństwa, sporo niedoróbek, dużo śmiesznostek i słabiutkiego aktorstwa. Czyli to, co tygryski lubią najbardziej.

Tytuł: Haker Rok: 2002 Kraj: Polska Reżyseria: Janusz Zaorski Występują: Bartosz Obuchowicz, Piotr Miazga, Kasia Smutniak, Bogusław Linda Muzyka: Marek Kościkiewicz Ocena:

Śpieszę donieść, że właśnie chluśnięto mi w mordę wiadrem pełnym pomyj. Nie doczyszczę się pewnie ładnych kilka dni, bo to prawdziwa esencja pomyj. Muszę jednak ze wstydem przyznać, że sam sobie ten los zgotowałem. Nikt mi przecież nie kazał oglądać w telewizji filmu „Haker”. Zrobiłem to z własnej, nieprzymuszonej woli i tłumaczy mnie tylko piwo Królewskie, które wcześniej spożyłem w liczbie trzech. Ale nie będę psioczył na browar, bo raz że był dobry, dwa że dzięki niemu dotrwałem do końca filmu i trzy, że mogę parę słów o „Hakerze” napisać.

Tytuł oryginalny: Half Past Dead Tytuł: Wpół do śmierci Kraj: USA Rok: 2002 Reżyseria: Don Michael Paul Wystepują: Steven Seagal, Ja Rule, Kurupt Muzyka: Tyler Bates Klasa: B Ocena:

Kiedyś spuszczę ci łomot! – tylko te słowa byłem w stanie zapamiętać po obejrzeniu kolejnego dzieła naszego ulubionego aktora. Jedno zdanie. No, powiedzmy jedną scenę żeby być sprawiedliwym. Nie za dużo, bo w przeliczeniu na czas 4 sekundy z półtorej godziny wynikiem imponującym nie jest. „Wpół do śmierci” to koszmar, który jednak nie śni się po nocach. To już nie jest pierwsze piętro wieżowca kinematografii. To nie jest nawet parter. To pawlacz w zapyziałej piwnicy. Seagal ma po prostu swoich fanów w dupie tworząc taki paździerz.

Tytuł:  Hands of Steel Tytuł oryginalny: Vendetta dal futuro Rok produkcji: 1986 Reżyseria: Sergio Martino Występują: Daniel Greene, Janet Argen, John Saxon i regiment włoskich aktorzyn Muzyka: klasyka samplerowego gatunku Klasa: B Ocena:

 Jako chłopiec urodzony w latach 80-tych ubiegłego stulecia wychowałem się na VHS’ach, zapewne jak większość odwiedzających portal ZF. Będąc takim nieświadomym niczego brzdącem, pochłaniałem z kumplami sporą ilość celuloidowych sensacji. Jednym z takich filmów, który utkwił w mej pamięci był omawiany tu „Hands of Steel”, aczkolwiek z tego co pamiętam wszyscy mówi na to „Pako Kuerak”. Na podwórku każdy chciał być Pako Kuerakiem i napierdalać innych swoimi boskimi „rencami”. Tak Pako Kuerak był dla nas, dzieci komunizmu kimś w rodzaju Iron Mana dla dzisiejszych gimbusów. Jestem pewien, że Pako był najczęściej wypożyczanym VHS’em, możliwe że miał lepsze branie niż wielkie hollywoodzkie hity z Glinarzem z Beverly Hills i Terminatorem na czele.Co więcej Pako nosił kultowy zegarek z kalkulatorkiem, czym zapoczątkował trend prezentów komunijnych dla małych chłopców. W mej postkomunistycznej mózgownicy zakorzeniły się następujące obrazy : cyborg jedzie białą „korwetą” przez pustynie, walka Pako z cyborgiem-kobietą czy kilka zajebistych serii z biodra. Do niedawna myślałem, że to jakieś demony z dzieciństwa, ale nie - okazuję się że taki film naprawdę istnieje. Tak więc opowiem państwu o włosko-amerykańskim zamachu na kino postapokaliptyczne. 

Tytuł: Zdarzenie Tytuł oryginalny: The Happening Rok produkcji: 2008 Reżyseria: M. Night Shyamalan Występują: Marky Mark, Horacy, jakaś dziewczynka oraz wiatr, drzewa i rośliny Muzyka: James Newton Howard klasa: B Ocena:

 Zacznę od krótkiego sformułowania: kurwa mać!

Pamiętam, co prawda jak przez mgłę, że Happening przebył ciężką drogę zanim trafił na ekrany kin całego wszechświata. Niestety to widać, w każdej sekundzie i w każdej minucie tego padła. Pan "reżyser" czyli indyjska menda bazarowa, która katuje widzów coraz to gorszymi filmiszczami wysrał z zadka nie lada bagno - bagno o którym Wam teraz opowiem.

Na przekór klasycznej recenzji opowiem całą fabułę - od początku do końca... zmieszczę się w kilku zdaniach. Jedziemy.

Tytuł: He-Man Tytuł oryginalny: He-Man and the Masters of the Universe Rok Produkcji: 1987 Reżyseria: Gary Goddart Występują: Dolph Lundgren i inni Muzyka: Bill Conti, Jimi Hendrix (piosenka "Purple Haze") Klasa: A/ B (jak na lata 80-te to raczej A) Ocena:

Co tu dużo pisać, film jest genialny i już. Finito. 5 czerwonych gwiazdek!!! Chyba nikt nie śmie zapytać "dlaczego?"... No dobra, jeśli by jednak ktoś nie wiedział, to postaram się to wytłumaczyć.

Tytuł: Hellboy Tytuł oryginalny: Hellboy Rok Produkcji: 2004 Reżyseria: Guillermo del Toro Występują: James Babson, John Hurt, Selma Blair Muzyka: Guillermo Navarro Klasa: jako że ZF nie uznaje filmów klasy A, więc musi być BAAARDZO wysokobudżetowe B Ocena:

Nie będzie raczej zaskoczeniem, jeśli napisze, ze HELLBOY to gniot, jak każda filmowa adaptacja amerykańskiego komiksu. Co prawda nigdy nie miałem okazji zapoznać się z wersją papierową przygód Hellboy'a, jednak podejrzewam, ze była ona niewątpliwe 10 razy lepsza od filmu.

Tytuł oryginalny: Hollywood Chainsaw Hookers Tytuł: Hollywoodzkie dziwki uzbrojone w piły łańcuchowe Rok produkcji: 1988 Reżyseria: Fred Olsen Ray Występują: Gunnar Hansen oraz armia aktoreczek z erotyków Muzyka: hity Elvisa Presleya przy miłym warkocie piły spalinowej !!! Klasa: E jak Ejakulacja Ocena:

Jakiś czas temu szanowny Pan Wandam zachwycał się nowo odkrytym reżyserem, ja dzieła Freda znałem już od kilku ładnych lat. Fred Olsen Ray - bo to o nim mowa -  jest człowiekiem orkiestrą, który potrafi wysmażyć dobrego erotyka; jednocześnie tworząc kiczowaty film przygodowo-familijny. Co śmieszniejsze z tą samą obsadą. W pewnym momencie swojego życia trafiłem na tytuł tak absurdalny i iście tak nieprawdopodobny, że postanowiłem upodlić się, obejrzeć "dzieło" i poznać tajemnice której nie znają zwykli szarzy ludzie.

Tytuł: House of Dead 2 : Dead Aim Rok Produkcji: 2005 Reżyseria: Michael Hurst Występują: Emmanuelle Vaugier, Sid Haig i inni Muzyka: hmmm ?! jeden dobry track na początku , potem syf Klasa: B Ocena:

 Jak wszystko, tak i ZŁE FILMY wkroczyły w XXI wiek. „House of the Dead 2” to niemal podręcznikowy przykład nowej fali złych filmów (tak złych, że kieruje się je do obiegu DVD czy do podrzędnych stacji telewizyjnych). Właśnie ten tytuł moim zdaniem będzie wyrocznią złych filmów wyprodukowanych po roku 2000. Jest w nim wszystko to co kocha, prawdziwy fan celuloidowego gówna...wulgaryzmy, zombiaki, krew, flaki, cycate laski i idiotyczny pozbawiony sensu scenariusz !!! właśnie to wszystko czeka na nas w tym filmie..."Dom Śmierci DYWAA : Śmiertelny Cel" jest rimejkiem (czyli bardzo popularnym w USA zabiegiem polegającym na dwukrotnym wyciągnięciu od głupiego widza kasy za to samo) filmu mistrza Uwe Bolla, który z kolei jest adaptacją gry firmy SEGA. Kumacie ?! Trochę to zawiłe, ale nie ma powodów do obaw House of Dead 2 jak dobry pornol nie ma związku ze swoim poprzednikiem ani tym bardziej z fabułą gry.

Tytuł: Wiem kto mnie zabił Tytuł oryginalny: I know who killed me Rok produkcji: 2007 Reżyseria: Chris Sivertson Scenariusz: Jeff Hammond Występują: Lindsay Lohan & Lindsay Lohan Muzyka: tragiczna...poważnie do dupy     Klasa: mocne B(ŁEEEE!!!!) Ocena: Ocena autora:

Werble, bębny, famfary!!! Przedstawiam wam największe GÓWNO jakie widział świat. Jeśli myślisz, że widziałeś największe gówno, wyobraź sobie, że to była tylko niemowlęca kupka, którą te GÓWNO zrobiło. Ogrom tego GÓWNA potrafi przerazić. I choćby przyszło tysiąc atletów, i każdy zjadłby tysiąc kotletów, i każdy nie wiem jak się wytężał, to nie udźwigną - taki to ciężar!

Tytuł: I Spit on Your Grave Tytuł oryginalny: Pluję na Twój Grób Rok Produkcji: 1978 Reżyseria: Meir Zarchi Występują: Camille Keaton, Eron Tabor, Richard Pace Muzyka: -brak muzyki- Klasa: E Ocena:

Recenzja „I spit on your grave”… Hymmm…Stoję przed bardzo ciężkim zadaniem i nie za bardzo wiem czy podołam… Film jest okrutny… Niegodny rodzaju ludzkiego… Wstydzę się, że należę do zachodniego kręgu kulturowego, gdyż to właśnie stąd pochodzi to paskudztwo… Po prostu brak mi słów!

Tytuł: Elza- Strażniczka haremu Tytuł oryginalny: Ilsa, Harem Keeper of the Oil Sheiks Rok Produkcji: 1976 Reżyseria: Don Edmonds Występują: Dyanne Thorne, Max Thayer, Jerry Delony, Uschi Digard Muzyka: żałosna / tandeta lat 70-tych Klasa: C Ocena:

Wszędzie tam gdzie prawa człowieka są drastycznie łamane, gdzie jednostka mieszana jest z błotem i sprowadzana do poziomu mitochondrii komórki glona, wszędzie tam pojawia się Ilsa (Dyanne Thorne) - wynaturzona wielbicielka najokrutniejszych praktyk sadystycznych, jakie tylko jest w stanie spłodzić chora wyobraźnia pana Dona Edmondsa. Wynurza się z otchłani ekranów i monitorów fascynatów nurtu sexploitation niczym twór z najgorszych koszmarów scenarzystów różowej landrynki Playboya i sensacji XX wieku. Stąpa w zawsze nienagannie utrzymanym mundurze siejąc zgorszenie, zażenowanie, budząc najgorsze instynkty i depcząc wszelkie poczucie dobrego smaku. To właśnie w tej części odsłony losów blond potwora pada lakoniczna i zarazem trafna kwestia, najlepiej określająca tą wyuzdaną i pozbawioną wszelkich hamulców moralnych postać: „Lepiej jej nie spotykać w ciemnej uliczce.” Czy aby na pewno? Sprawdźcie.

Panie, Panowie i zwierzęta domowe poznajcie Ilsę.

Tytuł: In Hell Tytuł oryginalny: W Piekle Rok Produkcji: 2002 Reżyseria: Ringo Lam Występują: Jean – Claude Van Damme Muzyka: Alexander Bubenheim Klasa: B/ C Ocena:

Murzyn Filozof Nienawiści, Van Damme, który jest pipą i nie umie się bić, flashbacki co 15 minut oto 3 cechy, które idealnie opisują ten film. Gdy pierwszy raz zobaczyłem ten film, już po 15 minutach chciałem go wyłączyć, bo zamiast relaksować, nieziemsko wk...ia i irytuje... Kto widział, żeby Van Damme nie potrafił się bić?? Albo żeby WIEEEELKI czarny pensjonariusz ruskiego więzienia (nie pytajcie skąd się tam wziął) co chwila rzucał jakieś pseudo filozoficzne teksty??? Żałość, ból i zgrzytanie zębów!

Tytuł oryginalny: In the Name of the King : Dungeon Siege Tale Rok Produkcji: 2007 Reżyseria: Uwe Boll Występują: Jason Statham, Leelee Sobieski, John Rhys-Davies, Kristanna Loken, Mattew Lillard, Ray Liotta, Burt Reynolds, Ron Perlman Muzyka: nieustanna Klasa: B, w zamyśle reżysera hollywoodzkie A Ocena:

Ups! He did it again ! Uwe Boll, wraz ze swoim pociesznym studiem filmowy BOLL KG PRODUCTIONS dostarczył nam kolejnego gniota. Jak zapewne wszyscy się domyślają, gniota pod postacią ekranizacji gry komputerowej. Jednakże tym razem Uwe wszedł na wyższy szczebel kinematograficznej tortury.

Tytuł: Drapieżca 2 Tytuł oryginalny: Interceptor Force 2 aka They Have Returned Rok produkcji: 2002 Występują: Olivier Gruner i inni Reżyseria: Phillip Roth Muzyka: Anthony Riparetti Klasa: C Ocena:

Film akcji z domieszką science fiction ?! Kompletnie nieznany reżyser i trzeciorzędna gwiazda kina kopanego? Biorę to w ciemno.  Olivier Gruner, to kolejny produkt fabryki o nazwie „aktorzy kina akcji mniejszego kalibru”.  Szkoda mi tych aktoruff, którym z jakiś względów nie udało się zaistnieć tak jak Seagalowi, Van Damme’owi czy Lundgrenowi. Jeżeli weźmiemy pod uwagę że wyżej wymieniona trójka obecnie dogorywa w produkcjach trzeciego świata – to co dopiero wyczyniają tacy aktorzy jak wspomniany Gruner, Don „The Dragon Wilson” czy Cynthia Rothrock ? Otóż oni by nie umrzeć z głodu, kręcą tak zwane paździerze. Filmowe ketony przeznaczone dla kinomanów-psychopatów. Takich jak ja. Jeszcze kończąc wątek Grunera, powiem że popełnił on ostatnio polskiego akcyjni aka pod tytułem „Skorumpowani”. Najwyraźniej okazał się on takim hitem, że telewizja ze słoneczkiem w logo od razu zrobiła z tego serial. Jeżeli ktoś ma skojarzenia z „Wiedźminem” to załapie ironię. Tak więc przejrzyście widzimy że Gruner to albo nie jest człowiek o zdrowych zmysłach albo jego agent jest pensjonariuszem zakładu w Tworkach.

Tytuł: W stronę Słońca Tytul oryginalny: Into the Sun Rok produkcji: 2005 Rezyseria: Mink – cokolwiek by to znaczyło... Wystepuja: Steven Seagal! (i inni) Muzyka: Stanley Clarke Klasa: B/C Ocena:

Czego dowiadujemy się o naszym wspaniałym Seagalu w kolejnych minutach filmu? Przygotowałem Państwu malutkie, chronologiczne zestawienie.

Tytuł: Inwazja Barbarzyńców Tytuł oryginalny: Les Invasions Barbares Rok Produkcji: 2003 Reżyseria: Denys Arcand Występują: Remy Girard, Stephane Rousseau, Marie-Josee Croze, Dorothee Berryman etc. Muzyka: słabiutka Klasa: B Ocena:

Na okładce filmu ”Inwazja barbarzyńców” widnieje dupa.

Dupa ta jest rodzaju męskiego, średnio owłosiona, bladoróżowa, po części figlarnie przysłonięta jasnoniebieskim szpitalnym kitlem.

Tyle na razie o walorach wizualnych tylca. Zanim przejdziemy do zasadniczej części recenzji, skupmy się przez chwilę na jego głębokiej symbolice.

Tytuł: Jesus Christ Vampire Hunter Tytuł oryginalny: Jezus Chrystus Pogromca Wampirów Rok Produkcji: 2001 Reżyseria: Lee Gordon Demarbre Występują: Phil Caracas (Jesus Christ) Murielle Varhelyi (Maxine Schreck) Ian Driscoll (Johnny Golgotha) Maria Moulton (Mary Magnum) Josh Grace (Dr. Praetorious) Tim Devries (Father Eustace) Jeff Moffet (Santos) Muzyka: Graham Collins Klasa: C Ocena:

Po obejrzeniu "J C: V H" od razu narzuciła mi się myśl - AMERYKAŃSKI SKURCZ! Dla niekumatych tłumaczę, że ZF SKURCZ to grupa gości kręcących amatorskie filmy krótkometrażowe z powalającymi tekstami, kostiumami i scieżką dźwiekową. Jak jeszcze nie do końca wiecie o co chodzi, to rzućcie okiem na ich stronkę: http://www.skurcz.robbo.pl

Tytuł: Kill Switch Rok: 2008 Kraj: USA Reżyseria: Jeff King Występują: Steven Seagal, Isaac Hayes Muzyka: niezła Klasa: B Ocena:

Wierzcie lub nie – Seagal pokazał klasę i powrócił ze zdwojoną siłą. Napisałem ten tekst tylko dlatego, żeby ogłosić światu to niezwykłe wydarzenie. Inaczej nie wypadałoby umieszczać na ZF recenzji „Kill Switch”, bo to po prostu bardzo porządny thriller na poziomie „Kolekcjonera kości” i „Smiertelnej wyliczanki”, czyli kinowych hitów. Gdyby zamiast Seagala w głównej roli wystąpił np. Wesley Snipes, to ten film nigdy by tu nie zagościł. Jednak Seagal to Seagal, on na ZF być musi.

Tytuł oryginalny: Killer Condom - 1996 Rok Produkcji: 1996 Reżyseria: Martin Walz Występują: Udo Samel, Peter Lohmeyer, Marc Richter Muzyka: Emil Viklicky Klasa: C Ocena:

Gwarantuje każdemu z was. Wolelibyście zostać przyłapani, przez swoja ultrakatolicką babcię na oglądaniu najostrzejszego niemieckiego scheisse – porno, niż żeby ktokolwiek dowiedział się że oglądaliście „Killer Condom”. Ja sam, do dzisiaj wstydzę się ze widziałem ten film. „Kiler Condom” brutalnie rozbił resztki mojego dziecinnego świata. Dotkliwie i boleśnie zranił moje poczucie estetyki. Sprawił że nie mogę spać po nocach i wciąż myślę o TYCH RZECZACH. Sprawił że budzę się z krzykiem...

Tytuł: Killer Klowns From Outer Space Tytuł oryginalny: Mordercze Klauny z Kosmosu Rok Produkcji: 1978 Reżyseria: Stephen Chiodo Występują: Suzanne Snyder (między innymi grała w „Return of the living dead part2”), Grant Creamer, John Allen Nelson Muzyka: The Dickies Klasa: C Ocena:

Po Holokauście Kanibali musiałem zrobić sobie długą przerwę w oglądaniu złych filmów. Jednak nałogi są na całe życie… Mój wybór padł właśnie na „Killer Klowns From Outer Space”, ponieważ zainteresował mnie tytuł (był jeszcze epizod z Killer Condomem, ale tego nie odważyłbym się zrecenzować). Po odpaleniu pliku oczu mym ukazał się słynny lew z wytwórni Metro Goldwyn Mayer, co spowodowało, że poczułem się nieswojo- taka zacna wytwórnia za żadne skarby nie pasuje do złych filmów… A jednak. Pasuje i to BARDZO!!!
Film jest tragiczny, beznadziejnie głupi, chociaż pewne sceny są „godne” polecenia. Na plus trzeba też ocenić muzykę- fajny, lajtowy powerek z pedalskim wokalem i miodnym rifem w piosence tytułowej autorstwa grupy The Dickies. No proszę, co wytwórnia to wytwórnia- nie wszystkie złe filmy mają budżet tak duży, że stać je na wynajęcie muzyków i skomponowanie piosenki tytułowej.

Tytuł: Klątwa Doliny Węży Rok Produkcji: 1987 Reżyseria: Marek Piestrak Występują: Krzysztof Kolberger , Roman Wilhelmi , Ewa Sałacka i...Leon Niemczyk Muzyka: coś w klimatach Marka Bilińskiego Klasa: C Ocena:

Dziś bedzie o pierdzielonych wężach...i o polskich serach(dla niekumatych - ZŁE FILMY)!!! Gdzieś tam w głowach postkomunistycznych niedojebów związanych z filmem zakwitła myśl a może by kurwa hiciora zrobić, takiego na modłę hamerykańców?". Nie wiem czyj mózg zrodził ten pomysł (nota bene genialny; zerżniemy z amerykańców - dodamy polskie gwiazdy: Bista, Niemczyk, Sałacka, Kolberger i Wilhelmi), ani kto wymyślił idee tego projektu, ale to jest nie ważne. Ważne jest to co wyszło czyli efekt końcowy ten jest rozpiżdżającym wszelkie kuciapy podmuchem serowej zagłady. Wyobraźcie sobie mix Indiany Jonesa, Jamesa Bonda i metafizycznego horroru w sosie polskiej siermiężnej kinematografii z lat 80tych. Wyobrażacie sobie??? Bo ja nie. Tak więc będą węże, będą gołe baby, będzie Leon Niemczyk i będzie pierdzielona klątwa w pierdzielonej dolinie, pierdzielonych węży. Gwoli ścisłości dodam że reżySEREM tego dzieła jest kultowy Marek Pietrak (serowy mistrz mający na koncie "Wilczyce", "Powrót Wiczycy" i SERial "Przyłbice i kaptury").   

Tytuł oryginalny: Komodo vs. cobra Tytuł: Komodo kontra Cobra Rok: 2005 Reżyseria: Jim Wynorski Występują: Chris Neville, Delpano Wills, Michelle Borth Muzyka: Chuck Cirino Klasa: E Ocena:

Musicie przyznać, że zarówno tytuł, jak i  okładka zapowiadają dobrą zabawę, szczególnie jeśli posilimy się informacją, że jest to remake filmu tego samego reżysera, nakręconego rok wcześniej "Curse of the komodo".

Tytuł: Bestia Tytuł oryginalny: Lockjaw: Rise of the Kulev Serpent Rok produkcji: 2008 Reżyseria: Amir Valinia Wystepuja: DMX Muzyka: jakaś baba, nie pamiętam klasa: C Ocena:

Przedmowa będzie krótka : jeżeli w filmie gra raper to jest to dramat i staram się to omijać szerokim łukiem... jeżeli obok rapera "występuje" gigantyczny animowany wąż odporny na strzały z bazooki to jest to coś, co muszę zobaczyć! Zwierzałem się kiedyś, że co jakiś czas staram się obejrzeć "monster movie" nie wiem dlaczego, poprostu tak mam. Bardzo dawno temu kiedy byłem małą dziewczynką, oglądałem w telewizji serial "Święty", z niezapomnianą lakierową zaczeską Rogerem Moorem. W mej pamięci szczególnie utkwił epizod w którym Roger walczył z gigantyczną mrówką. Taaaak... to była miłość od pierwszego wejrzenia, od tamtej pory wielkie robale wyświetlane na kineskopowej półkuli były dla mnie narkotykiem. Gatunek "monster movie" przebył na przestrzeni lat długą i pełną wielkich zmian drogę. Od gumowych czarnobiałych straszydeł z lat 50tych, do efekciarskich stworów generowanych komputerowo w czasach obecnych.

Tytuł: Maniac Nurses Find Ecstasy Tytuł oryginalny: Szalone Pielęgniarki Znajdują Ekstazę Rok Produkcji: 1990 Reżyseria: Harry M. Love Występują: Susanna Makay, Hajni Brown, Nicole A. Gyony, Csila Farago (a kogo to obchodzi…) Muzyka: jest Klasa: C/D Ocena:

Na początku muszę zaznaczyć, że recenzja, która zaraz znajdzie się poniżej, nie powstaje dlatego że miałem taką ochotę, dlatego że ktoś mi za nią zapłacił, czy dlatego że film tak mi się spodobał i po prostu musiałem coś o nim skrobnąć. Nie, nie, nic z tych rzeczy. Chciałbym po prostu, abyście wiedzieli, czego NIE oglądać, lub ( jeśli zdecydujecie się na obejrzenie) przygotować Was psychicznie na ten wstrząs.

Tytuł oryginalny: Maximum Security Tytuł: Twarde Zasady Kraj: USA Rok: 1997 Reżyseria: Fred Olen Ray Występują: Paul Michael Robinson, John Lazar, Landon Hall Muzyka: who cares? Klasa: C Ocena:

Gdyby ten film myślał, miał rozum, duszę, inne tego typu cechy ludzkie i byłby nastolatkiem, to na pewno popadłby w głęboką depresję. Inne dzieci-filmy w filmo-szkole śmiałyby się z niego, że jest głupi, żałosny i beznadziejny. Podtykałyby mu pinezki pod filmo-tyłek, dźgały cyrklem w filmo-plecy. Przyklejałyby mu żółte karteczki na plecach z napisem „kopnij mnie”, „mam małego filmo-penisa” lub „lubię grona i badziaki”. Prędzej czy później zlękniony i zapłakany skoczyłby z mostu albo powiesił się na najbliższej gałęzi. Do takich traumatycznych wydarzeń jednak nie dojdzie, bo ten film jest tylko filmem. W sumie to jego największe osiągnięcie – że jest.

Tytuł oryginalny: Mega Shark vs. Giant Octopus Rok produkcji: 2009 Występują: Lorenzo Lamas, Debbie Gibson Reżyseria:  Jack Perez Muzyka: niedobra Klasa: P jak półdolarowy budżet Ocena:

Podłość nad podłościami i wszystko podłość. Po obejrzeniu tego filmu człowiek najzwyczajniej w świecie chce umrzeć. Wstydzę się, po prostu niesamowicie się wstydzę, że film ten ujrzał światło dzienne w moim pokoju. Podobno zły dotyk boli przez całe życie. Jak się okazuje zły film też może bardzo boleć w chuj czasu. Moim zdaniem lepiej byłoby umieścić kamerę w muszli klozetowej i przez półtorej godziny filmować pływającego w niej balasa. Wyjdzie taniej, a wstyd po seansie będzie dużo mniejszy. Nie…wciąż nie mogą się otrząsnąć, ależ ja byłem głupi…

Tytuł: Najemnicy Tytuł oryginalny: Men of War Rok produkcji: 1994 Występują: Dolph Lundgren, jakaś laska i zajebiście wielki Murzyn Reżyseria: Perry Lang Muzyka: Paul Rabjohns Klasa: B Ocena:

 
Co tu wiele gadać ten film to absolutna czołówka twardzielskiego kina akcji lat 90. Kto nie oglądał – niech obejrzy, kto oglądał – niech obejrzy jeszcze raz, gwarantuję ze łezka zakręci się w oku. Każdy fan dobrego kina zatęskni za stylem panującym w latach 90, kiedy to umięśnieni mężczyźni bez litości okładali się piąchami po pyskach, nigdy nie trzymając gardy, kobiety były piękne i szybko rozkładały nogi, broń była wielka i skuteczna, a główni bohaterowie nie musieli znać się na komputerach.

Tytuł: Monsturd Rok Produkcji: 2003 Reżyseria: Rick Popko, Dan West Występują: a kogo to interesuje Muzyka: Marshall Crutcher Klasa: Z jak zjełczała, ziejaca nudą żenada Ocena:

 Jeśli jesteś skrajnym masochistą, lubisz tracić swój cenny czas na partackie  i nikomu nie  potrzebne propozycje filmowe. Jeśli uważasz że Killer Kondom, Jesus Christ Vampire Hunter i Toxic Avenger  były dla Ciebie nie dość złe, to dzieło może wprawić Cię w rozstrój żołądka i zarazem wynudzić na śmierć.
Zapewne wiele z obejrzanych tworów kinematografii zyskały u Was status gównianych, ale co jeśli na Waszej drodze stanie dzieło, które nie tylko jest gówniane, ale ukazuje losy wielkiej morderczej kupy? Przyznam, że bardziej śmierdzącej i obrzydliwej pod każdym względem produkcji nie widziałem. Najlepiej określa „Monsturda” cytat z samego filmu: ” I look like shit, i smell like shit, i feel like shit...i am shit.”

Tytuł: Zombie z piekla na motokrosach Tytuł oryginalny: Motocross zombies from hell Rok : 2007 Reżyser: G.R. (nie dziwię się że tylko inicjały podaje) Występują: Jason Mcclain, Dave Competello, Rachel Diana Muzyka: J.K. Northrup Klasa: najniższa Ocena:

Recenzja krótka bo i pisać nie ma o czym, ale coś trzeba skrobnąć ku przestrodze. Wyluzowany cyklista, jego naciśnieniowany mechanik i gruba panna cyklisty wybierają się na zawody motocrossowe. Zombie na motocrossach mordują wszystkich uczestników. Nasza trójka zamyka się w domu by przeczekać noc. Dom jest opanowany przez zombie. Cyklistę jedzą zombie. Mechanik i Panna odchodzą w stronę wschodzącego słońca.

Tytuł: Nico: Ponad prawem Tytuł oryginalny: Nico: Above the law Rok produkcji: 1988 Występują: Steven Seagal, Sharon Stone Reżyseria: Andrew Davis Muzyka: David Michael Frank Klasa: B Ocena:

 
Zdaję sobie sprawę że statystyka jest nieubłagana. Zdaję sobie sprawę że na jeden dobry film z Saegalem przypada co najmniej dziesięć gównianych. Co więcej, druga liczba w tym stosunku stale rośnie. Z tego także zdaję sobie sprawę.  Dlatego też 90% opisywanych przez nas filmów z Seagalem, traktuje o grubej kukle, ledwo słaniającej się o własnych siłach. O kukle 57 letniej, z zapadłymi w fałdach tłuszczu oczkami i gębą nalaną i wielką  niczym koło od Jelcza.

Tytuł oryginalny: Night of Hell Hamsters Rok Produkcji: 2006 Reżyseria: Paul Campion Występują: trzy osoby na krzyż Muzyka: inspirowana monster movies z lat 60tych Klasa: D ja debilstwo Ocena:

  Jakiś czas temu, WANDAM zmierzył się z nowelą filmową „o sztaplarce”. Pomyślałem sobie, że może w tym formacie – krótkiej noweli filmowej – znajdę coś głupiego, debilnego i „ZF-owego”. Przyznam się bez bicia, że w krótkich metrażach nie gustuje, urzekł mnie właściwie tylko Animatrix (a konkretnie krótkie animki, z których się składał) i Lobo: Paramilitary Christmass (na youtube jest w całości polecam!!! ). Znalazłem jednak coś co warto wywlec z rynsztoka, bo jak nie tu - to gdzie ? na filmłbie ?

Tytuł oryginalny: Ninja Mission Tytuł: Misja Nindży Rok produkcji: 1984 Reżyseria: Mats Helge Występują: Christofer Kohlberg (Krzyś Kolberger), Hanna Pola (Hanna Bieniusiewicz) i legion brodatych szwedów Muzyka: perkusyjno - samplerowe oratoria z wiejskich potańcówek Klasa: C Ocena:

Przepraszam za poniższy chaos i bezład… po tym filmie mam już tylko ochotę oglądać zielone łąki, lasy i niebieskie niebo.

“Znakomity szwedzki naukowiec, KARL MARKOV zamierza powrócić na zachód po kilku latach pobytu w Rosji. Zdobycie danych o jego pracy na temat nowej metody rozszczepienia, mającej zrewolucjonizować wytwarzanie energii na świecie zainteresowane są obie organizacje wywiadowcze CIA i KGB. Śledzimy wyścig z czasem w odnalezieniu naukowca, zanim ten zdoła ujawnić swoją tajemnicę...” – w takich słowach dystrybutor reklamował te filmiszcze polskiej widowni, ale to nie prawda! Ten film opowiada o tym, że wojownik ninja to najpotężniejsza istota na świecie.

Tytuł: Nudist Colony Of The Dead Kraj: USA Rok: 1991 Reżyseria: Mark Pirro Występują: Forrest Ackermann, Rachel Gordon, Rachel Latt Muzyka: Gregg Gross, Joyce Mordoh Klasa: K Ocena:

Totalny odjazd i rewelacja. Twórcy tego filmu to stuprocentowe świry i wariaci. Jeśli na ulicy spotkacie jakiegoś megabłazna, to jest duże prawdopodobieństwo, że właśnie człek tego pokroju maczał palce w tworzeniu dzieła pt. „Nudist Colony Of The Dead”. Właśnie tacy ludzie przeważnie tworzą najlepsze złe filmy. Wychodzą im po prostu superjajcarskie kawałki. Jedno, wielkie spiżdżanie się ze wszystkiego dookoła.

Tytul: „Rozkaz” Tytul oryginalny: Order Rok produkcji: 2001 Rezyseria: Sheldon Lettich Wystepuja: Jean - Claude Van Damme (i inni) Muzyka: Pino Donaggio Klasa: B Ocena:

W zasadzie nie jest to zły zły film. Jest przeciętny. Przeciętny do granic możliwości. Naprawdę jest tak przeciętny, że niewiele można o nim napisać.

Tytuł: Gra o życie Tytuł oryginalny: Pistol Whipped Rok produkcji: 2008 Reżyseria: Roel Reine Występują: Steven Seagal, Arthur Nascarella, Paul Calderon Muzyka: Gerald Brunskill Klasa: B Ocena:

Zbyt pompatycznie i nieprawdziwie zabrzmiałoby, gdybym napisał że Seagal zrobił w końcu świetny film i nareszcie spełnił oczekiwania widzów. Napiszę więc, że Seagal zrobił w końcu przyzwoity film i częściowo spełnił oczekiwania garstki widzów, którzy na jego nazwisko nie wyłączają wszystkich urządzeń w domu, żeby tylko nie mieć z nim nic wspólnego. Szok? Owszem, bo ostatnie dokonania Seagala to co najwyżej dolna półka w podłej wypożyczalni wideo przy podrzędnej stacji benzynowej. Do rzeczy jednakowoż przejdźmy.

Tytuł: Plan dziewiąty z kosmosu Tytuł oryginalny: Plan 9 from outer space Reżyseria: Edward D. Wood Jr. Scenariusz: Edward D. Wood Jr. Występują: Tor Johnson, Bela Lugosi, Vampira, Edward D. Wood Jr. (człowiek z gazetami), Criswell Zdjęcia: William C. Thompson Muzyka: Bruce Campbell , Wolf Droysen Klasa: F Ocena:

Często zaczynam recenzję od słów „ten film już dawno powinien u nas zagościć”, lub „wstyd mi że jeszcze nie pisałem o tym wybitnym dziele” . Tym razem jednak jest inaczej, Tym razem jest mi naprawdę wstyd. Bo to film którego recenzja już dawno powinna u nas zagościć. W zasadzie powinniśmy zacząć pracę nad stroną ZF od recenzji tego filmu. No bo jak wygląda strona „Złych Filmów” bez filmu powszechnie uznanego za najgorszy ze złych?

Tytul oryginalny: Predator Rok produkcji: 1987 Rezyseria: John McTiernan Wystepuja: Arnold Schwarzenegger, Kevin Peter Hall (jako Predator), Bill Duke, Carl Weathers, Elpidia Carrillo Muzyka: Alan Silvestri Klasa: jako ze ZFy nie uznają filmów klasy A, wiec musi być B Ocena:

Film jest zdecydowanie klasyką SF. Nikt nie powinien mieć co do tego żadnych wątpliwości. Predator stał się już swego rodzaju ikoną, obiektem kultu. No, ale daruję sobie takie gadki, żeby mnie czasem ktoś o pseudointelektualne dywagacje nie posądził. Do rzeczy!

Tytuł: The Punisher Tytuł oryginalny: Punisher Rok Produkcji: 2004 Reżyseria: Jonathan Hensleigh Występują: PThomas Jane, John Travolta, Rebecca Romijn-Stamos, Samantha Mathis, James Carpinello Muzyka: niespecjalna Klasa: jako że ZFy nie uznają filmów klasy A, więc musi być BAAARDZO wysokobudżetowe B Ocena:

Kolejna recenzja ekranizacji komiksu by Sigal. Osoby, które mnie znają (osobiście lub poprzez forum), zauważyły pewnie mój sentyment do gry aktorskiej Dolpha Lundgrena i postaci które kreuje... Z tego więc powodu mogę mieć nieco skrzywioną wizję Punishera (2004), ale postaram się zrobić co mogę.

Tytuł: Rambo aka John Rambo Rok Produkcji: 2008 Reżyseria: Sylvek Występują: Sylvek i miliard kul Muzyka: Brian Tyler Klasa: B ruchające A (czyli podły kinowiec pełen flaków i okrucieństwa) Ocena:

"Nam strzelać nie kazano - wstąpiłem na działo i spojrzałem na pole; dwieście armat grzmiało - o ja pierdole, ale ze mnie napierdalator" - źródło Reduta Birmańska, autor Johnny Rambo.

Sylwek nie zjebał.

Tytuł: Zombie wieśniacy Tytuł oryginalny: Redneck Zombies Rok Produkcji: 1987 Reżyseria: Pericles Lewnes Występują: Lisa M. DeHaven Muzyka: Adrian Bond Klasa: D Ocena:

Nigdy więcej filmów o zombie na trzeźwo!

Wiadomo, co Troma, to Troma. Jednakże wyobraź sobie, drogi Czytelniku, że Troma dogaduje się ze "Śmiechu warte" i postanawiają wspólnie nakręcić film o zombie - redneckach.

Tytuł: Resident Evil: Apocalypse Tytuł oryginalny: zdaje się że taki sam Rok produkcji: 2004 Reżyseria: Alexander Witt Występują: Milla Jovovich, Sienna Guillory i inni Muzyka: trzymająca w napięciu Klasa: B Ocena:

 „Wow!” – tą onomatopeją chyba najprościej wyrazić uczucia targające mną po obejrzeniu „Resident Evil 2: Apocalypse”. Nie jest to jednak takie wiejskie, prostackie „łał!”, tylko „wow” amerykańskie, odpowiednio zaakcentowane, wypowiadane w odpowiednich okolicznościach. Nie każdy może powiedzieć takie „wow” – trzeba być przynajmniej amerykańskim nastolatkiem w kurtce bejsbolowej – kapitanem licealnej drużyny, albo czyrliderką – przy okazji najlepszą dupą w liceum. I wtedy to „wow” wypowiedziane przez tak zajebistą, wylansowaną i trędową osobę nabierze charakteru najlepszej recenzji filmu „Resident Evil 2”. Warto nadmienić, że nawet licealna ciota z okularami sklejonymi plastrem zapewne też wykrzyknie entuzjastyczne „wow” po obejrzeniu filmu. Jednakże takiego „wow” nie możemy uznać za pochlebne.
Dlaczego na początku recenzji przedstawiłem pokrótce przekrój amerykańskiej szkoły średniej? Ano, żeby uświadomić każdemu do jakiej grupy społecznej skierowany jest film „Resident Evil”. Do nastolatków, najlepiej amerykańskich nastolatków, ale także do nastolatków żyjących w innych krajach, preferujących amerykański styl życia. Nie chciałbym aby ktoś potraktował wszystko co do tej pory napisałem za jakikolwiek przytyk do filmu. Nikomu nie powinno przeszkadzać, że film jest kierowany do bezmózgich pożeraczy popkornu, wychowanych na lansowanych przez MTV gwiazdach. Mi nie przeszkadzało, postanowiłem zrobić eksperyment – kupiłem półtoralitrową kolę i zajebiście wielki popkorn z mnóstwem masła. Mlaszcząc, plując, krusząc, chrupiąc i postękując usadowiłem się na sali kinowej, przeczekałem reklamy. Obejrzałem film, zeżarłem popkorn, wysiorbałem kolę i po wszystkich tych procederach zastanawiałem się jak mogę wyrazić swoje odczucia. I tylko jeden sposób przyszedł mi do głowy. Krzyknąłem więc głośno plując resztkami prażonej kukurydzy – „wow!”

Tytuł: Resident Evil: Extinction Tytuł oryginalny: One flew over cuckoo's nest....a jak myślicie? :) Rok produkcji: 2007 Reżyseria: Russell Mulcahy Występują: Milla Jovovich, Milla Jovovich, Milla Jovovich.....i tak dalej Muzyka: niby fajna, ale coś z nią nie tak Klasa: B Ocena:

Otwiera się oko - mało się nie posrałem... Milla spoczywa pod prysznicem z małym kuku na czole. Wstaje, wychodzi na korytarz, podnosi zdjęcie... zaraz zaraz, ja to już gdzieś widziałem. Aha, tak się zaczynała pierwsza część... jaka fajna retrospekcja... lubię retrospekcje. Ale moment, coś jest inaczej... hmmm czy to jej się śni - dom z pierwszej części, komnata z tnącymi laserkami, białe korytarze (tutaj chyba uciekła). O co chodzi? nie żyje? zaraz pewnie się obudzi...

Tytuł: Rezerwat Rok produkcji: 2007 Występują: Marcin Kwaśny, Sonia Bohosiewicz, Tomasz Karolak (modny ostatnio), Artur Dziurman (występuje w KLANIE!!!) Reżyseria: Łukasz Pałkowski Muzyka: Sebastian Krajewski (kompozytor wysokich lotów – skomponował muzykę do "Na dobre i na złe") Klasa: C Ocena:

 
Tak się akurat złożyło, ze niedawno wylądowałem na Traviattcie w Operze Narodowej w Warszawie. W operze jak to w operze, przerwy są, a na takowych chadza się do FUŁAJE żeby napić się winka, zapalić cygaretkę i porozmawiać o kulturze i sztuce. Ja z redbullem w jednej ręce, a paluszkami z Żerania w drugiej takich rozmów świadkiem byłem.
- Panie Janie kochany, wie Pan, ze taki nowy niezależny film wchodzi do kin. Nikomu nieznany reżyser nakręcił. Ponoć bomba!

Tytuł: The Scorpion King Tytuł oryginalny: Król Skorpion Rok produkcji: 2002 Reżyseria: Chuck Russel Występują: Dwayne Johnson, Steven Brand, Michael Dunkan, Bernard King Muzyka: God Smack, P.O.D, Nickleback, Rob Zombie, itd (generalnie new metal) Klasa: jako że ZFy nie uznają filmów klasy A, wiec musi być BAAARDZO wysokobudżetowe B Ocena:

„Król Skorpion” to książkowy przykład filmu o super twardym, napakowanym gościu, który potrafi gołymi rękami wybić dziurę w murze czyjąś głową, z odległości 200 metrów trafić toporem przelatującą muchę i uwieść najlepszą dupę w filmie. Jak to bywa w tego rodzaju filmach, heros musi mieć swojego przydupasa, który robi z siebie idiotę, co w założeniu twórców filmu ma być śmieszne, jednak w rzeczywistości jest po prostu żałosne. Jak to mówi stare polskie przysłowie: „Aż żal dupę ściska!”.

Tytuł: Szogun zabójca Tytuł Oryginalny: Shogun Assassin Rok produkcji: 1980 Reżyseria: Kenji Misami, Robert Houston, David Weisman Muzyka: Mark Lindsay, Kunihiko Murai, Hideaki Sakurai  Wystąpili: Masahiro Tomikawa, Tomisaburo Wakayama, Kayo Matsuo, Monoru Ohki, Akiji Kobayashi, Shin Kishida Klasa: B Ocena:

„Gdy jesteśmy w misji, liczę ilu ninja mój ojciec zabija.
Mówi bym nie liczył, jedynie bym się modlił za ich dusze.
Ale jeśli nie liczę, nie wiem za ile dusz się pomodlić.
Więc liczę. Na razie jest trzysta czterdzieści dwie. ...[...]... Trzysta czterdzieści pięć."

Tytuł: Samurai Szesciostrunowiec (?) Tytul oryginalny: Six String Samurai Rok produkcji: 1998 Rezyseria: Lance Mungia Wystepuja: Justin McQuire, Jeffrey Falcon Muzyka: The Red Elvises Klasa: D Ocena:

Bywają filmy o budżecie niepozornym, parę milionów $ i to wszystko. Mimo tej niezaprzeczalnej ułomności, zdarza im się zyskać popularność i sławę (co dziwne, czasem nawet dobrą). Czasem bywa gorzej z kasą, czasem jeszcze gorzej.. W którymś momencie dochodzimy do poziomu relacji wideo z wiejskiego wesela, nakład poniżej 100 kopii VHS..
Potem jest długo, długo nic, a jeszcze dalej, jeśli ktoś naprawdę ma szczęście, trafi na "Six String Samurai". Film o budżecie tak niepozornym, że prawdopodobnie nie starczyłoby go na kartkę papieru i długopis, żeby można było spisać te wydatki. Autor/producent przyznaje, że taśma filmowa, na której film był kręcony to przeterminowane ścinki z lokalnego sklepiku, co obniżyło koszty produkcji. Aktorzy nie dostali ani grosza, a kostiumy i elementy scenografii leżały w dużych ilościach na pobliskim wysypisku.

Tytuł oryginalny: The Slumber Party Massacre Tytuł: Mord podczas nudnego przyjęcia Kraj: USA Rok: 1982 Reżyseria: Amy Holden Jones Scenariusz: Rita Mae Brown Występują: Michelle Michaels, Michael Villella Muzyka: Ralph Jones Ocena:

Horror z przesłaniem - zestawienie tych słów wydaje się być czymś w rodzaju oksymoronu, sprzeczności. Bardzo niewiele takich filmów powstało, przeca horror nie jest od pouczania i wzbudzania rozkminek po seansie. Horror jest od hektolitrów krwi, fruwających bebechów, strachu i śmiechu jednocześnie. W horrorze ma być seks, przemoc i robienie jaj. Twórcy tego filmu postanowili jednak troszkę moralizować społeczeństwo, na szczęście nie rezygnując z istoty gatunku.

Tytuł: Klaus, operator wózka widłowego – pierwszy dzień pracy Tytuł oryginalny: Stapler Fahrer Klaus – Der erste Arbeitstag Rok produkcji: ??? Reżyseria: jakiś geniusz! Występują: Konstantin Grauzkrutz, Gustav Adolph Artz i inne tego typu Muzyka: gitowa i wyluzowana. Klasa: D Ocena:

Stanąłem przed ciężkim zadaniem. Przyszło mi zrecenzować film instruktażowy. Tutaj zapewne miłośnicy schabów, zacierają ręce myśląc że będę recenzował złego pornosa. Niestety, nic bardziej mylnego. Będę pisał o instruktażu dotyczącym obsługi... wózka widłowego. Filmik niemiecki, krótki, zaledwie 8 minutowy, ale niezwykle treściwy. Zadanie moje było jeszcze trudniejsze, bo film jako że jest niemiecki, jest także po niemiecku. Jestem co prawda szczęśliwym posiadaczem Porno Deutsch Zertifikat i mogę się pochwalić wyrywkową znajomością Allgemeine Porno Lexikon i Kleine Porno Handbuch, lecz język niemiecki z zakresu obsługi wózka widłowego jest mi zupełnie obcy.

Tytuł oryginalny: Submerged Tytuł: Zatopiony Rok produkcji: 2005 Reżyseria: Anthony Hickox (Antony kurwa Hiczkoks !) Występują: Stevie „Opasły” Seagal, Vinnie Jones, Nick Brimble i jakaś drewniana masa Muzyka: techno-metal-elektro-nazi-jebudu Klasa: Z, film dodawany do polskich i rumuńskich gazet za darmo Ocena:

Tym optymistycznym akcentem właściwie mógłbym skończyć recenzję, bo to co widziały moje oczy jest nie do opisania. Ten film jest dziwny, przez pierwsze 15 minut byłem zafascynowany kolejnymi scenami, ale już po 30 minutach zacząłem żałować, że zamiast gazety z filmem miałem za tę samą cenę nabyć samą gazetę. Ba, nawet gdyby kazano mi zapłacić więcej za samą gazetę niż za gazetę razem z filmem wybrałbym to pierwsze rozwiązanie.

Tytuł: „Teksańska Masakra Piłą Łańcuchową” Tytuł oryginalny: Texas chainsaw massacre, The Rok produkcji: 1974 Reżyseria: Tobe Hooper Występują: Marylin Burns, Ally Danziger, Paul A.Partain Muzyka: Wayne Bell, Tobe Hooper, John Lennon Klasa: C Ocena:

Oj. Nigdy nie pojadę do Teksasu. Żaden człowiek o zdrowych zmysłach nie pojedzie do Teksasu po obejrzeniu "Teksańskiej Masakry Piłą Łańcuchową.

Tytuł: Wehikuł Czasu Tytuł oryginalny: Time Machine, The Rok Produkcji: 1960 Reżyseria: George Pal; Scenariusz na podstawie powieści H.G. Wellsa: David Duncan Występują: Rod Taylor, Alan Young, Yvette Mimieux, Sebastian Cabot, Tom Helmore Muzyka: średnia Klasa: B Ocena:

Film "The Time Machine" niezbicie dowodzi kilku ważkich faktów.
Po pierwsze utwierdza nas w przekonaniu że to nie Lobo czy też Janosik jest najpotężniejszą istotą w galaktyce, a jest nią natomiast angielski dżentelmen w tweedowym gajerze. Po drugie udowadnia, że najbardziej łatwopalną substancją w tejże galaktyce są lite bazaltowe skały. Zupełnie zresztą jak Morlokowie, którzy - kiedy się już zajmą, aby przez kilka sekund skwierczeć wesoło jak jajecznica z bekonem na patelni - w finale wybuchają dość spontanicznie, przy czym dźwięk towarzyszący temu zjawisku jako żywo przywodzi na myśl potężne pierdnięcie wołu opitego do nieprzytomności coca-colą. Zainteresowanego czytelnika z miejsca uprzedzam że owego wołu jednak w filmie nie uświadczymy niestety, a szkoda to wielka, być może byłby to dobry pomysł by choć trochę poweselić widza wyjącego ze śmiertelnej zgrozy podczas seansu "The Time Machine".

Tytuł oryginalny: Toxic Avenger Rok produkcji: 1985 Reżyseria: Lloyd Kaufman Występują: Andree Maranda, Mitchell Cohen, Pat Ryan Jr. Muzyka: rewelacyjna: DISCO 80’ Klasa: C Ocena:

Gdybym pisał recenzje dla znawców złych filmów, recenzja „Toxic Avengera” byłaby krótka. Nawet bardzo krótka. Mógłbym się ograniczyć do jednego słowa. TROMA. Dla znawców złego filmu jest to wystarczająca rekomendacja.

Tytul oryginalny: UHF Rok produkcji: 1989 Rezyseria: Al Yankowic i Jay Levey Wystepuja: Al Yankowic, Michael Richards, Fran Drescher, Victoria Jackson Muzyka: na pewno kilka utworów Ala Yankowicza Klasa: B Ocena:

Uwaga, uwaga, sensacja – rewelacja! Wszystkich tych, którzy odwiedzając naszą witrynę poczuli się słabo od nadmiaru flaków, mięcha, juchy, bebechów, rzygów i przemocy zapraszam do przeczytania poniższej recenzji. Uwaga! Recenzowany film jest komedią! To pierwszy taki przypadek na witrynie ZF. Tfu, przypadek? Nic z tego, tu nie było żadnego przypadku, ten film to perełka! Zły jak cholera, śmieszny jak diabli. Zapraszam.

Tytuł: Freddy Undead Tytuł oryginalny: Undead Rok Produkcji: 2003 Reżyseria: Peter Spierig, Michael Spierig Występują: Rob Jenkins, Mungo Kay, Felicity Mason, Lisa Cunningham, Emma Randall, Dirk Hunter Muzyka: Cliff Bradley Klasa: B Ocena:

Na wstępie tej recenzji pragnę oznajmić, że bardzo lubię filmy z udziałem obcych, a filmy z udziałem zombiaków po prostu uwiebiam.

To co ma sobą do zaofiarowania film "UNDEAD" przerasło po prostu moje najśmielsze oczekiwania. Wytwornia filmowa SPIERIGFILM zaserwowala nam bowiem niesamowite połączenie filmu o kosmitach i zombie w wydaniu extreme hardkor.

Tytuł: W is War Reżyseria : Willie Milan Scenariusz: Willie Milan Muzyka: kwaśna jak cholera Występują: Anthony Alonzo, Paul Vance, Alicia Alonzo itp. itd. Kraj: Filipiny Klasa: C Ocena:

Z czym się wam kojarzy trzeci świat? Bieda, wojna, narkotyki, rządy krwiożerczych dyktatur - to wszystko dobre odpowiedzi. Filipiny w latach 80-tych, rządzone przez wesołą rodzinę Marcosów (m.in. niejaką Imeldę M., posiadaczkę największej na świecie kolekcji butów) pasują do nich idealnie. Czy potraficie wyobrazić sobie film nakręcony w takim kraju?
Ja nie potrafiłem, aż do momentu gdy zobaczyłem W IS WAR.

Tytuł oryginalny: Walking Tall 2 Tytuł: Z podniesionym czołem 2: Odwet Rok: 2007 Kraj: USA Reżyseria: Tripp Reed Aktorzy: Kevin Sorbo, Marc Macaulay, Yvette Nipar Muzyka: David i Eric Wurst Klasa: B Ocena:

Takich filmów są dziesiątki, jeśli nie setki. W zasadzie nie powstały one dla widza, tylko dla aktorów. Inaczej mówiąc, to przytułek dla podstarzałych gwiazdeczek, które kiedyś błyszczały w serialach i na drugim planie hiperprodukcji, a teraz nawet tam ich nie chcą. I tak mamy tu słynnego Herkulesa (Sorbo), Vincenta z Pasażera 57 (Macaulay) czy Alex z Komando Grom (Nipar). Oprócz nazwisk aktorów można jeszcze przytoczyć nazwisko producenta – Andrew Stevensa. W jego filmografii widzimy większość nowych filmów z Seagalem, starsze z Dudikoffem i Strażnika Teksasu. To mówi samo za siebie, recenzja filmu jest więc zbędna. Ale nie po to męczyłem się półtorej godziny, żeby teraz ograniczyć się do wyliczenia nazwisk.

Tytuł oryginalny: Wiedźmin Rok produkcji: 2004 Reżyseria: Marek Brodzki Występują: (niestety) Michał Zebrowski, (niestety) Zbigniew Zamachowski, (niestety) Maciej Kozłowski (niestety) Andrzej Chyra Muzyka: (niestety) Grzegorz Ciechowski Klasa: B (jak na Polskę to mocne A, ale niestety filmów klasy A u nas nie było, nie ma i nie będzie) Ocena:

Wielkie wydarzenie na stronie „ZF”. Pierwszy film polski! Doskonała obsada, zrealizowany na podstawie znakomitej książki, wysokobudżetowy... tragicznie zły i żałosny. Wiedźmin.

Tytuł: Wirus Rok produkcji: 1996 Reżyseria: Jan Kidawa - Błoński Występują: Cezary Pazura, Jan Englert, Olaf Lubaszenko, Maciej Kozłowski i cała reszta Muzyka: Zbigniew Raj Klasa: B Ocena:

Portal Złe Filmy to miejsce gorejącego absurdu, strona, na której znajdziecie recenzje możliwie najbardziej zakręconych obrazów, jakie wydała „pop kultura”. Pełno tu gniotów, twórczej indolencji, źle i niechlujnie  nakręconych filmów. Z natury nie wychodzimy poza opisywanie filmów B i C klasowych.

Tytuł oryginalny: ZARDOZ Rok: 1974 Reżyseria: John Boorman (pewnie Żyd!) Aktorzy: Sean Connery i inni Muzyka: jest Klasa: B Ocena:

Na początku chciałbym wszystkich szanownych czytelników uświadomić, że oglądałem film dwukrotnie i zawsze pod wpływem dużej ilości najpopularniejszego w Polsce środka odurzającego. Za pierwszym razem przypadkowo, pijany, włączyłem szkiełko i akurat leciał na jakimś TV4 czy TV5.  Za drugim razem świadomie doprowadzałem się do stanu w którym człowiek zyskuje sporo dystansu do świata, bo wiedziałem że Zardoza na trzeźwo przyswoić się nie da. Niewykluczone jest więc że czytelnicy recenzji, którzy widzieli Zardoza, z wieloma jej fragmentami się nie zgodzą. Chciałbym tylko żebyście wiedzieli – nie wykluczam że było zupełnie inaczej niż to tu zaraz będzie opisane.

Tytuł oryginalny: Zombie honeymoon Rok produkcji: 2004 Reżyseria: Dave Gebroe Występują: Tracy Coogan, Graham Sibley, statyści Muzyka: Michael Tremante, ale się nie przepracował Klasa: D Gwiazdki:

Mamy film „Zombie honeymoon”. W trakcie napisów wstępnych, długich wedle hollywoodzkiej maniery pieszczą nasze uszy głośne odgłosy konsumpcji. Konsumpcji czego, dane jest nam zgadywać, ale nadzieje na jeszcze ciepłe zwłoki rosną. W pierwszych minutach akcja ustawiona jest klasycznie – panna młoda wraz z przydupasem, co go panem młodym zwą wsiada w pojazd i odjeżdżają w siną dal. „Sina dal” to tym razem nadmorska miejscowość, gdzie wypadło naszym bohaterom spędzić miesiąc miodowy.