Tytuł: Wirtualny Świat Tytuł oryginalny: Sci-Fighter Rok produkcji: 2004 Występują: Don „The Smoczycho” Wilson, Lorenzo Lamas, Cynthia Rothrock Reżyseria: Art Camacho Muzyka: do chrzanu Klasa: F jak fekalia Ocena:
Pan „rezySER” Art Camacho całkiem nieźle się zapowiada – po fatalnych i recenzowanych na łamach ZF : „Soft Target” i „Confessions of a Pit Fighter”, biorę na tapetę kolejnego kasztana. Tak złego filmu to dawno nie widziałem, w swojej nędzy przebija takie hity jak „Zatopieni” czy „Rekiny w Wenecji”. Podejrzewam, że za kilka lat w świecie filmu nazwisko Camacho będzie miało podobną renomę co Boll. Recenzja będzie lakoniczna bo właściwie nie ma o czym mówić. Prawdę mówiąc, poniższy tekst nie będzie nawet aspirował do miana recenzji – bo sam „Sci-Fighter” nie ma prawa aspirować do miana filmu.
No dobra, pytanie nasuwa się samo, czym jest „Wirtualny Świat” ? Otóż jest to konsola symulująca obijanie gęb różnym drabom. System opracowuje doktorek leśny dziadek i Rothrockowa (w tym filmie o dziwo brunetka?), z systemu korzysta głównie pedałkowaty Lamas. „The Dragonowi” jak zwykle przypadła najpodlejsza rola – rola głupio mądrego tatusia z fengshui’em w bucie. Jego walki polegają na schemacie "ja cię lekko pacnę a ty mi odpacaj". Najlepiej tą żenującą postać tatuśka, kwituje jego syn : „Nie szkodzi. Mój ojciec to wariat nie twoja wina”. Właśnie tak, należy nad nim zapłakać i przejść dalej. Ten cały Dragon musi być strasznie zakompleksiony, bo przez większą część filmu wszystkie napotkane laski prawią mu komplementy jaki on ładny, a jakie ciacho – so hot etc. Uśmiech politowania gwarantowany, bo facet lotem koszącym zbliża się do sześćdziesiątki. Faktu, że w połowie filmu trafia na wirtualną plaże i „wyrywa” kilka sztuk w bikini nie komentuje. Idąc dalej śladami koślawej fabuły. Doktorek Leny okazuje się ojcem Dragona i tak się składa że podrzuca mu Sci-Fightera. Niewiele się namyślając Don „Smoczycho” Wilson ze swoim synem przenoszą się do Wirtualnego Świata by ramie w ramię przedzierać się przez kolejne poziomy. Już na początkowym dzieciak rzuca się na jakiegoś harpagona i zostaje uwięziony w cyberprzestrzeni, a w świecie realnym zmienia się w warzywo. Oczywiście tylko Smoczycho może go uratować. Głupszej fabuły już się nie udało wymyślić. Walki są zrobione tak paździerzowo, że aż mrozi na ich widok. Szmok czy Śmok chodzi od draba do draba i pyta się głupio „widziałeś mojego syna?”.
Starałem się rozebrać fabułę na czynniki pierwsze i doszedłem do makabrycznej konkluzji. Konsola została zrobiona przez Dziadka, tylko on ją programował. Pytanie więc skąd się w niej wziął wirus? Kto go tam umieścił ? Kolejny znak zapytania, to skąd Dziadek wiedział, że The Dragon musi przejść wszystkie poziomy żeby wydostać syna – skoro sam tego wirusa nie napisał? Podejrzewam, że tej zagadki nie rozwiązało by wielogodzinne sympozjum programistów.
Nie !!! Nie mogę, to jest jakaś piramidalna głupota. Nie pomogło przyozdobienie Syntii Rotrok w obcisłe ciuszki, bo babka jest na to za stara – w pewnym momencie filmu zostaje określona jako piękna młoda dama, no tego już było za wiele. Smoczycho i Renegat też nie lepsi i ograniczyli się tylko do kalania kliszy filmowej. Sześć zielonych gwiazdek. Ten film jest obleśny. Fuuuu, Blehhh…
ja pioerdykam - to wygląda jak fragment serialu rodzinnego z polszmatu...
Stefan
|Author
|2010-01-09 19:20:45
ja jebię, gdyby nie brak mega-zorda powiedziałbym że to power rangers.
freekE
|Author
|2010-01-09 20:32:54
nie chcę Was straszyć ale jutro zabieram się za "Wpół do Śmierci 2" w reżySERii oczywiście Arta Camacho - to będzie zło zła hyhy
Stefan
|Author
|2010-01-10 18:38:39
a ja po ciężkim dniu pracy zaczynam wprowadzać się w stan lekkiego rauszu i zabieram się za Mega Shark vs Giant Octopus. Dobrze, że wódki mam pod dostatkiem.
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą pisać komentarze!
